About Love IV. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. Next in row talking about her experiences is Rosie.

 

"With most people around me I feel totally disconnected"

Rosie (36 years) is tired of her pattern of passivity. But what to do? Why does she always run to the same walls when she starts a new relationship? And always those relationships refer to herself: "I do not love myself. I can not deal with my imperfections."

By Dominique Verschuren

Rosie: "I can't tolerate anyone around me too long. Since a couple of months there is something in me that makes that I totally don't feel connected with the most people around me. It is precisely this connection I have been facing. But in my mind I yearn for it continuously.

Love gives the most complete sense of existence. If you go to Paris and you can choose between a very good friend or your lover than I think anyone will choose that lover. It's a more complete experience: the physical linked to the mental to the emotional, all these areas come together in the bond of love. It's unique. In my ideal movie I feel completely connected, completely at my place. Because I never experience that in reality, I think it's never enough."

 

House of love

"The muddle of my life has to do with being afraid of closing doors. If I start a new relationship I step into a house, but I always leave the windows and doors open. There always have to be an exit. More and more I realize it's a certain pattern, through which I don't engage completely. At the moment I step outside the relationship and leave it behind me, I don't close that door behind me. All relationships I've had are very much symbolized by open doors and windows. So you always sitting in the draught and you have constantly a stiff neck or a cold.

That cold is expressed in constant doubt. Is this what I really want? Isn't there something more appropriate, better, more grand and more immersive? It's almost never enough. That has to do with some ideal image. That movie is in my head and I can see it. And not everything in that movie fit into my life. Even if I can recognize that something is beautiful. If I choose someone I always panic for something I leave. I'm going to Paris, but how would it be in Moscow or in Iceland? But luckily I can go next year. This is not possible if you really want to go for a relationship. Now I realize that it is not enough because all my doors and windows are open."

 

Tiresome love-sickness

 

"All my crushes are linked to a situation of non-commitment. From the moment that the non-commitment threatens to fall, then also the love-sickness disappears.

For a long time I was in love with P. In my experience he was the man I wanted, no doubt about it. I suffered from it. Actually my bond to him was in his rejection of me. You feel so vulnerable, that other person has so much power over you because you are so vulnerable. That is terrifying. The worst thing is being rejected by someone you're terribly in love with. That hit you in your deepest core. You only fall in love if that person has touched you. Being rejected makes you so insecure. Like a cut inside you. I understand very well that people who experience that once or twice, say: please let me never fall in love again. They rather prefer a safe relationship they can control. This begins to outweigh the sadness, the helplessness, the vulnerability of a love that is not answered.

 

You've got the love-sickness that you are very happy to see that person, or very nervous beforehand. The love-sickness which you speak together when the other is not around. Constant dialogue in your head. Pleasant kind of love that brings color in your life. There's also love that comes across like a disease. Twice I experienced it. Like they have injected drugs in your arms, you have absolutely no control over it. 24 hours a day it has you in her power. You get obsessed. It gives you wings, but it is so difficult because you can't turn it on or off. I can't function then anymore. The first time I experienced it, it cost me almost a year. I couldn't concentrate, I couldn't read, I could no longer write a paper. I could think of nothing else. A complete helpless feeling. You feel ridiculous. You do things you felt embarrassed afterwards."          

 

 You can't change the other

 

"I do not love myself. Currently not. Earlier neither. I can't deal with my imperfections. I've never been proud of myself. Sometimes I feel like I can give more to people if I'm not in a relationship. In all those relationships I experienced a feeling of failure. Maybe I blocked on expectations. With lovers and friends can I be more myself. In a relationship I give too much of myself away. Binding is for me the same as losing yourself in the bad sense of the word. Always a constriction or something that you can't hold intact. That's that fear of commitment. I can't think, just try it three months and then we'll see. From the moment I'm in a relationship, I do not know where I end and the other begins. Everything blurs. Being alone is much more clear. You just have to take yourself into account. Loneliness is a clear emotion and only you possess it. I have less difficulty with that than being in a relationship with someone you feel he reproaches you.

 

Very important is to be yourself and dare to remain, from the beginning. If you always go to bed at ten o'clock and the other person continues until one a.m. then you should not be tempted also to sleep later. That always avenges. Because you do not show who you really are, because you are deceiving yourself at that moment. Sooner or later there comes a time when you still want to go to bed at ten o'clock and the other begins to reproach you because in the beginning you did participate and now not anymore. From the beginning you have to dare to be yourself fully. From the beginning to stand up for the things you stand for. That is the only way to really get together or not. Many people make the mistake to start blaming after ten years that the other does not take them into account. Actually they have to blame themselves. You must know which battles you want to fight for: what is important to me and what is less important? On what can I do a concession?      

I find that very difficult. You can't change the another person and you don't want the other person to change you. But how do you deal with differences? Because they are always there. How do you deal with it so you remain true to yourself and the other also can be himself, but at the same time you can discuss certain things? For me that's a difficult balance. I have so far not found a way to deal with it. When you do something out of love, when do you deny yourself?"

 

 Go for it!

 "I don't believe in the principle: this it's not the right time, first I need time for myself. If you really want to be with somebody, even when he's living on the other side of the world, you just go for it. You leave it all behind or you try to arrange the circumstances as good as possible to be with the one. Don't waste words on excuses like: my last relationship was not so good or differently, or: is this the right time? You go for it like it is the first and only thing in your entire life. Doubts I see as an alarm. That makes it so confusing for me personnally. I always get those signals, unless someone don't chooses for me. Even if the right man comes along, then I have that alarm. Then it's not because of that person or the circumstances, but it's me.

Maybe I should decide not to step into a relationship for the next three years. And perhaps dedicate the time to something else, writing a book. Looking back since my last eighteen years relationships cost me much time and energy consuming it. Actually, it cost more than it brought me."

http://www.youtube.com/watch?v=JS8m44KjGGU
 

 

de Liefde IV. De liefde is overal. Kijk maar om je heen. Zoveel mensen die je op een dag ziet. Allemaal met hun eigen verhalen, hun behoeften, verlangens en teleurstellingen. De volgende in de reeks die over haar ervaringen vertelt is Rosie.

 

"Met de meeste mensen om mij heen voel ik mij totaal niet verbonden"

 

Rosie (36 jaar) is haar patroon van passiviteit beu. Maar wat dan te kiezen? Waarom loopt ze altijd weer tegen dezelfde muren op in een nieuwe relatie? En altijd wijzen die relaties weer naar haarzelf: "Ik hou niet van mezelf. Ik kan niet omgaan met mijn onvolkomenheden."

 

Door Dominique Verschuren

 

Rosie: "Ik kan niet te lang iemand rond mij verdragen. Sinds een paar maanden is er iets in mij waardoor ik mij met de meeste mensen om mij heen totaal niet meer verbonden voel. Het is juist die verbondenheid waar ik mee worstel, die kan ik niet aan. Maar in mijn hoofd snak ik er voortdurend naar.

De liefde geeft het meest complete gevoel van bestaan. Als je naar Parijs gaat en je mag kiezen tussen een hele goede vriend(in) of met je geliefde dan denk ik dat iedereen die geliefde kiest. Omdat dat een veel completere ervaring is: het fysieke aan het geestelijke aan het emotionele, al die gebieden komen samen in die liefdesband. Geen enkele andere band doet dat. In mijn ideale film voel ik mij compleet verbonden, compleet op mijn plaats. Ik val met mezelf samen. Omdat ik dat in de realiteit nooit ervaar, denk ik dat het nooit genoeg is."

 

Het huis van de liefde

 

"Het aanmodderen in mijn leven heeft te maken met geen deur durven dicht te doen. Als ik een relatie begin dan stap ik een huis binnen, maar ik laat altijd de ramen en deuren openstaan. Als ik weg wil, moet er altijd die uitgang zijn. Ik besef meer en meer dat dat een bepaald patroon is, waardoor ik mij niet volledig engageer. Op het moment dat ik buitenstap en die relatie achter mij laat, sluit ik die deur ook niet achter mij. Alle relaties die ik heb gehad worden daar heel erg door gesymboliseerd, door altijd met open ramen en open deuren te zitten, waardoor je eigenlijk altijd in de tocht zit en constant een stijve nek of een verkoudheid hebt.

Die verkoudheid uit zich in voortdurende twijfel. Is dit wel wat ik wil en is er niet iets dat gepaster, beter, grootser of meeslepender is? Het is bijna nooit voldoende. Dat heeft te maken met een of ander ideaalbeeld. Die film bestaat in mijn hoofd en ik kan die bekijken. En alles wat niet in die film zit, past niet in mijn leven. Zelfs als ik kan onderkennen dat iets mooi is. Als ik kies voor iemand heb ik altijd paniek om dat wat ik laat liggen. Ik ga nu naar Parijs, maar hoe zou het zijn in Moskou of in Ijsland? Maar daar kan ik volgend jaar nog naar toe. Dat geldt niet voor een relatie als je er echt voor wilt gaan. Ik besef nu dat het niet genoeg is omdat ik al die deuren en ramen open laat staan."

 

Vervelende verliefdheid

 

"Al mijn verliefdheden zijn gekoppeld aan een situatie van vrijblijvendheid. Vanaf het moment dat die vrijblijvendheid dreigt weg te vallen, dan is ook de verliefdheid weg bij mij.

Ik ben heel lang verliefd geweest op P. In mijn beleving was dat echt de man die ik wou, er was geen twijfel mogelijk. Ik zag er enorm van af. Eigenlijk zat mijn binding naar hem in zijn afwijzing van mij. Je voelt je zo kwetsbaar en die ander heeft zoveel macht over je, omdat je juist zo kwetsbaar bent. Dat is angstaanjagend. Het ergste wat bestaat is om afgewezen te worden door iemand op wie je verschrikkelijk verliefd bent. Dat raakt je zo in je diepste kern. Je wordt pas verliefd, als die persoon je heeft geraakt. Als je dan afgewezen wordt, dan maakt je dat zo onzeker. Dat komt als een messteek binnen. Ik snap heel goed dat mensen die dat een of twee keer meemaken, dat die zeggen: laat me alsjeblieft nooit meer verliefd worden. Zij verkiezen dan liever een veilige relatie die ze onder controle hebben, die ze in de hand hebben. Dat begint op te wegen tegen het verdriet, de machteloosheid, de kwetsbaarheid van een verliefdheid die niet beantwoord wordt.

Je hebt de verliefdheid waarbij je heel blij bent om die ander te zien, of heel zenuwachtig vooraf. De verliefdheid waarbij je gesprekken aan het voeren bent ook als die persoon er niet is. Voortdurend die dialoog in je hoofd. Aangename vorm van verliefdheid die kleur geeft, die een gloed geeft over het dagdagelijkse bestaan. Je hebt ook verliefdheid die overkomt je als een ziekte. Die heb ik twee keer meegemaakt. Alsof ze drugs in je armen hebben gespoten, je hebt er totaal geen controle over en het is iets dat jou belemmert in je functioneren, het heeft je 24 uur per dag in haar macht. Je raakt er door geobsedeerd. Het geeft je vleugels, maar het is zo lastig omdat je het niet aan en uit kunt zetten. Ik functioneer dan ook niet. De eerste keer dat ik dat meemaakte, heeft me dat bijna een jaar gekost. Ik kon mij niet concentreren, ik kon niet meer lezen, ik kon geen paper meer schrijven. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik vond dat een heel machteloos gevoel. Gevoel van ontoerekeningsvatbaarheid, het heeft totaal niet meer met de werkelijkheid te maken. Je voelt je belachelijk. Je doet dingen waar je je achteraf voor geneert."

 

De ander kun je niet veranderen

 

"Ik hou niet van mezelf. Op dit moment niet. Vroeger trouwens ook niet. Ik kan niet omgaan met mijn onvolkomenheden. Ik ben ook nog nooit trots geweest op mezelf. Ik heb soms het gevoel dat ik meer kan geven aan mensen als ik niet in een relatie zit. In al die relaties heb ik een gevoel van mislukking ervaren. Misschien sla ik tilt op verwachtingen. Bij minnaars en vrienden kan ik meer bij mezelf blijven. In een relatie geef ik teveel van mezelf weg. Binden is voor mij gelijk aan jezelf verliezen in de slechte zin van het woord. Altijd een beklemming of iets dat je niet intact kunt houden. Daar moet die bindingangst in zitten. Ik kan niet denken: probeer het gewoon drie maanden en dan zien we wel. Vanaf het moment dat ik in een relatie zit, weet ik niet waar ik eindig en die ander begint. Alles vertroebelt. Alleen zijn is veel duidelijker. Je moet alleen tegenover jezelf verantwoording afleggen. Eenzaamheid is een duidelijk emotie en die is alleen van jezelf. Daar heb ik het veel minder moeilijk mee dan in een relatie voelen dat iemand jou iets verwijt. 

Heel belangrijk is dus om jezelf te blijven en te durven blijven, vanaf het begin. Als jij altijd om tien uur naar bed gaat en die andere persoon blijft tot één uur op dan moet je niet in de verleiding komen om ook later op te blijven. Dat wreekt zich altijd. Omdat je niet toont wie je echt bent, omdat je ook jezelf bedriegt op dat moment. Vroeg of laat komt er een moment dat je toch om tien uur wilt gaan slapen en die ander begint je dat kwalijk te nemen omdat je in het begin wel meedeed. Je moet van in het begin voluit jezelf durven te zijn. Van in het begin opkomen voor de dingen waar je voor staat. Dat is ook de enige manier om echt tot elkaar te komen of echt niet. Heel veel mensen maken de fout om na tien jaar de ander te verwijten dat die persoon geen rekening met hen houdt, terwijl ze eigenlijk zichzelf moeten verwijten. Je moet weten je gevechten te kiezen: wat is wel belangrijk voor mij, wat is minder belangrijk voor mij om voor te strijden? Op wat kan ik een toegeving doen?

Ik vind dat heel moeilijk. Je kunt de ander niet veranderen en je wilt dat de ander dat ook niet bij jou doet. Maar hoe ga je om met verschillen? Want die zijn er altijd. Hoe ga je er mee om zodat je trouw blijft aan jezelf, dat de ander zichzelf kan blijven maar dat je tegelijkertijd wel bepaalde dingen mag aangeven. Dat vind ik een moeilijk evenwicht. Ik heb tot nu toe nog geen manier gevonden om er mee om te gaan. Ik ben er elke keer weer op stukgelopen. Wanneer doe je iets uit liefde, wanneer verloochen je jezelf?

 

 

Ga ervoor!

Ik geloof niet in het principe: het is nu niet het moment, ik heb eerst nog tijd voor mezelf nodig. Als je iemand echt wilt, al woon je aan de andere kant van de wereld, dan ga je er gewoon voor. Dan ga je niet zitten zeiken van: mijn vorige relatie en is dit nu wel het juiste moment. Je gaat ervoor alsof het eerste en het enige in je hele leven is. Twijfels zie ik dan ook als een alarmsignaal. Dat maakt het zo verwarrend. Ik krijg die signalen altijd, tenzij iemand niet kiest voor mij. Zelfs als de juiste man langskomt, dan komt dat alarmsignaal. Dan ligt het niet aan die persoon of de omstandigheden, maar dan ligt het aan mij.

 

Misschien kan ik beter beslissen om de komende drie jaar me niet bezig te houden met relaties. En me wijden aan iets anders, bijvoorbeeld een boek schrijven. Als ik terugkijk sinds mijn achttiende jaar heeft het zoveel tijd en energie in beslag genomen. Eigenlijk veel meer dan het mij iets heeft opgebracht."

About Love I. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. One of them is Martha, first in succession.

 

"In the end I love my cousins most, because they need me"

 

 

Martha is 34 years and a virgin. Once been kissed. What does she knows about love? Everything, if you talk about desires. And the boundary of what  you can bear: "I've never outspoken my feelings for him to him. I've never told him, because I am scared he would make fun of me."

 

By Dominique Verschuren

 

Martha: "I don't think I'm abnormal, even though the Western culture is focused on sex. It just happened like that. Not because of religious persuasion or a principle, as if I wait till I'll be married. No, to me it's not loaden. Of course I don't know if I miss something. Sometimes I wonder why I haven't sex so far. Last Thursday with J. for instance was very romantic, we could really close the evening in a king size bed. But not with him, as long as he is together with his wife. I feel too good to be one of his flirts.

 

I was thirty when I kissed for the first time. I didn't had the extraordinary need to feel how it is to be kissed, or how it is to feel a man inside me. If you don't know it you can't miss it. Most of my friends are single, so it's no issue. Flair Magazine is every week full of articles about sex. To me is the same as the weekly receipts in Flair while I'm not such a kitchen princess. Of course sex interests me more than cooking, but you read once and then scroll again."

 

The courage of your convictions

 

"J. came into my life during drama class. The first thing I was thinking about him was: what a autistic guy they brought in! That was J. In such a group your talk about the lyrics, you get to know each other better. J. sat there with a long face, but slowly he melt. He began to take the lead. On one side he is on his stripes, he speaks of what he stands for. On the other hand he did not dare to go. He lacks the courage of his convictions.

 

J. told me once I was dangerous for him. I played his fiancé. He hold me the whole evening and kissed me, as a part of the role. It was different with me than with other actresses. Others also noticed. He told me: 'You're dangerous for me.' I was flattered. Honesty I couldn't sleep anymore. I was in seventh heaven.

 

Three years ago we kissed. I had a hard time at my work. On an evening, while I tried to postpone next day as long as possible, we sat for hours at a table holding each other's hands. Even when his best friends came in we kept sitting like that. When I went home we kissed. I still regret it was only once.

 

Long time I didn't know that J. had a girlfriend, F. He hadn't told me about her. I discovered her by coincidence, when we were rehearsing at his home. F. was blunt and unfriendly to us. I think she was jealous. She didn't like our group. She never come to a performance. I don't know if she knows that we have performances. In meanwhile they have been married.

 

I've never outspoken my feelings for him to him. He must know from a friend of mine. I've never told him, because I am scared he would make fun of me. Maybe he wouldn't do that, but I'm scared for it. I don't want to.

 

Maybe you think he plays with my feelings, but I don't feel it that way. At the end those are my feelings. I just love him endure. I enjoy him. Last Thursday: poem night. We wander to the place where the poems were read. J. is also there. He's standing with his friends and suddenly he comes at me. Very excited: 'How nice to have you here!' We watched a beautiful sunset for twenty minutes. Arm in arm. At that moment I thought: why don't I continue? Of course because he's married. Because despite everything, he is still in F."

 

Unconditional love

 

"I don't think J. is my great love. Cause I think I otherwise wouldn't let me stop by F. I've seen that with my sister. She was so in love with her ex-husband that she left her life in small Turnhout to Antwerp, left her friends, family... She chose for two hundred percent for her ex-husband. If I say or do the right things, then it could become something between J. en me, put him under pressure, ultimatums... But that's not what I want, I don't want him to choose for me like that. It has to go spontaneously, it has to come from his side. My sister was blind for all rational possibilities, she just didn't saw them. I think you're going through that if you found your great love. I take that daughter, that divorce is also no problem, just as the difference of age. The great love, you go blind for. I never encountered him.

 

I also never tried datingsites. I cherish the romantic idea that it has to come from itself. My ideal is: you go to a supermarket, you accidentally leave your basket fall, the apples roll on the ground, someone help pick up the apples and you look into each other's eyes and that's it. I don't believe it really, but secretly I hope. All that stuff of dating sites, it seems too forced to me. I don't go on a dating site between all those desperate people. I prefer to stay lonely alone than in a relationship, I think. Loneliness may overtake me. Then I feel a half hour very sorry for myself. Then I play some good music or someone calls me, or I've planned something nice in my agenda. Then it's over.

 

Eventually I expect somebody with whom I can be myself completely. I have to offer something: content, warmth, attention... But only if I can be myself. I love to have children, but I don't dare to have them alone. A colleague of mine is 23 and she's pregnant. I'm more than ten years older, that's painful. Children are a purpose in itself. I don't need only a man for those kids to make, but I also need a man to raise those kids. Someone who says now and then: 'Now it's your time to relax, I take care for them.' Someone to share you decisions, to compensate my over anxiety.

 

The thought that I don't encounter my great love scares me. Then I see myself completely sad in a senior home. Answering the question if I'm happy in love is difficult for me. I'm beloved by many people, but I would like to be special for the one. I've been looking for that person who, just like my family, unconditionally loves me. Perhaps that's partly an illusion. I don't hope that I have to change a lot to meet someone who loves me. I am who I am. In the end, when I think about it, I love my cousins most. Because they need me. That says a lot, doesn't? "