About Love IV. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. Next in row talking about her experiences is Rosie.

 

"With most people around me I feel totally disconnected"

Rosie (36 years) is tired of her pattern of passivity. But what to do? Why does she always run to the same walls when she starts a new relationship? And always those relationships refer to herself: "I do not love myself. I can not deal with my imperfections."

By Dominique Verschuren

Rosie: "I can't tolerate anyone around me too long. Since a couple of months there is something in me that makes that I totally don't feel connected with the most people around me. It is precisely this connection I have been facing. But in my mind I yearn for it continuously.

Love gives the most complete sense of existence. If you go to Paris and you can choose between a very good friend or your lover than I think anyone will choose that lover. It's a more complete experience: the physical linked to the mental to the emotional, all these areas come together in the bond of love. It's unique. In my ideal movie I feel completely connected, completely at my place. Because I never experience that in reality, I think it's never enough."

 

House of love

"The muddle of my life has to do with being afraid of closing doors. If I start a new relationship I step into a house, but I always leave the windows and doors open. There always have to be an exit. More and more I realize it's a certain pattern, through which I don't engage completely. At the moment I step outside the relationship and leave it behind me, I don't close that door behind me. All relationships I've had are very much symbolized by open doors and windows. So you always sitting in the draught and you have constantly a stiff neck or a cold.

That cold is expressed in constant doubt. Is this what I really want? Isn't there something more appropriate, better, more grand and more immersive? It's almost never enough. That has to do with some ideal image. That movie is in my head and I can see it. And not everything in that movie fit into my life. Even if I can recognize that something is beautiful. If I choose someone I always panic for something I leave. I'm going to Paris, but how would it be in Moscow or in Iceland? But luckily I can go next year. This is not possible if you really want to go for a relationship. Now I realize that it is not enough because all my doors and windows are open."

 

Tiresome love-sickness

 

"All my crushes are linked to a situation of non-commitment. From the moment that the non-commitment threatens to fall, then also the love-sickness disappears.

For a long time I was in love with P. In my experience he was the man I wanted, no doubt about it. I suffered from it. Actually my bond to him was in his rejection of me. You feel so vulnerable, that other person has so much power over you because you are so vulnerable. That is terrifying. The worst thing is being rejected by someone you're terribly in love with. That hit you in your deepest core. You only fall in love if that person has touched you. Being rejected makes you so insecure. Like a cut inside you. I understand very well that people who experience that once or twice, say: please let me never fall in love again. They rather prefer a safe relationship they can control. This begins to outweigh the sadness, the helplessness, the vulnerability of a love that is not answered.

 

You've got the love-sickness that you are very happy to see that person, or very nervous beforehand. The love-sickness which you speak together when the other is not around. Constant dialogue in your head. Pleasant kind of love that brings color in your life. There's also love that comes across like a disease. Twice I experienced it. Like they have injected drugs in your arms, you have absolutely no control over it. 24 hours a day it has you in her power. You get obsessed. It gives you wings, but it is so difficult because you can't turn it on or off. I can't function then anymore. The first time I experienced it, it cost me almost a year. I couldn't concentrate, I couldn't read, I could no longer write a paper. I could think of nothing else. A complete helpless feeling. You feel ridiculous. You do things you felt embarrassed afterwards."          

 

 You can't change the other

 

"I do not love myself. Currently not. Earlier neither. I can't deal with my imperfections. I've never been proud of myself. Sometimes I feel like I can give more to people if I'm not in a relationship. In all those relationships I experienced a feeling of failure. Maybe I blocked on expectations. With lovers and friends can I be more myself. In a relationship I give too much of myself away. Binding is for me the same as losing yourself in the bad sense of the word. Always a constriction or something that you can't hold intact. That's that fear of commitment. I can't think, just try it three months and then we'll see. From the moment I'm in a relationship, I do not know where I end and the other begins. Everything blurs. Being alone is much more clear. You just have to take yourself into account. Loneliness is a clear emotion and only you possess it. I have less difficulty with that than being in a relationship with someone you feel he reproaches you.

 

Very important is to be yourself and dare to remain, from the beginning. If you always go to bed at ten o'clock and the other person continues until one a.m. then you should not be tempted also to sleep later. That always avenges. Because you do not show who you really are, because you are deceiving yourself at that moment. Sooner or later there comes a time when you still want to go to bed at ten o'clock and the other begins to reproach you because in the beginning you did participate and now not anymore. From the beginning you have to dare to be yourself fully. From the beginning to stand up for the things you stand for. That is the only way to really get together or not. Many people make the mistake to start blaming after ten years that the other does not take them into account. Actually they have to blame themselves. You must know which battles you want to fight for: what is important to me and what is less important? On what can I do a concession?      

I find that very difficult. You can't change the another person and you don't want the other person to change you. But how do you deal with differences? Because they are always there. How do you deal with it so you remain true to yourself and the other also can be himself, but at the same time you can discuss certain things? For me that's a difficult balance. I have so far not found a way to deal with it. When you do something out of love, when do you deny yourself?"

 

 Go for it!

 "I don't believe in the principle: this it's not the right time, first I need time for myself. If you really want to be with somebody, even when he's living on the other side of the world, you just go for it. You leave it all behind or you try to arrange the circumstances as good as possible to be with the one. Don't waste words on excuses like: my last relationship was not so good or differently, or: is this the right time? You go for it like it is the first and only thing in your entire life. Doubts I see as an alarm. That makes it so confusing for me personnally. I always get those signals, unless someone don't chooses for me. Even if the right man comes along, then I have that alarm. Then it's not because of that person or the circumstances, but it's me.

Maybe I should decide not to step into a relationship for the next three years. And perhaps dedicate the time to something else, writing a book. Looking back since my last eighteen years relationships cost me much time and energy consuming it. Actually, it cost more than it brought me."

http://www.youtube.com/watch?v=JS8m44KjGGU
 

 

de Liefde IV. De liefde is overal. Kijk maar om je heen. Zoveel mensen die je op een dag ziet. Allemaal met hun eigen verhalen, hun behoeften, verlangens en teleurstellingen. De volgende in de reeks die over haar ervaringen vertelt is Rosie.

 

"Met de meeste mensen om mij heen voel ik mij totaal niet verbonden"

 

Rosie (36 jaar) is haar patroon van passiviteit beu. Maar wat dan te kiezen? Waarom loopt ze altijd weer tegen dezelfde muren op in een nieuwe relatie? En altijd wijzen die relaties weer naar haarzelf: "Ik hou niet van mezelf. Ik kan niet omgaan met mijn onvolkomenheden."

 

Door Dominique Verschuren

 

Rosie: "Ik kan niet te lang iemand rond mij verdragen. Sinds een paar maanden is er iets in mij waardoor ik mij met de meeste mensen om mij heen totaal niet meer verbonden voel. Het is juist die verbondenheid waar ik mee worstel, die kan ik niet aan. Maar in mijn hoofd snak ik er voortdurend naar.

De liefde geeft het meest complete gevoel van bestaan. Als je naar Parijs gaat en je mag kiezen tussen een hele goede vriend(in) of met je geliefde dan denk ik dat iedereen die geliefde kiest. Omdat dat een veel completere ervaring is: het fysieke aan het geestelijke aan het emotionele, al die gebieden komen samen in die liefdesband. Geen enkele andere band doet dat. In mijn ideale film voel ik mij compleet verbonden, compleet op mijn plaats. Ik val met mezelf samen. Omdat ik dat in de realiteit nooit ervaar, denk ik dat het nooit genoeg is."

 

Het huis van de liefde

 

"Het aanmodderen in mijn leven heeft te maken met geen deur durven dicht te doen. Als ik een relatie begin dan stap ik een huis binnen, maar ik laat altijd de ramen en deuren openstaan. Als ik weg wil, moet er altijd die uitgang zijn. Ik besef meer en meer dat dat een bepaald patroon is, waardoor ik mij niet volledig engageer. Op het moment dat ik buitenstap en die relatie achter mij laat, sluit ik die deur ook niet achter mij. Alle relaties die ik heb gehad worden daar heel erg door gesymboliseerd, door altijd met open ramen en open deuren te zitten, waardoor je eigenlijk altijd in de tocht zit en constant een stijve nek of een verkoudheid hebt.

Die verkoudheid uit zich in voortdurende twijfel. Is dit wel wat ik wil en is er niet iets dat gepaster, beter, grootser of meeslepender is? Het is bijna nooit voldoende. Dat heeft te maken met een of ander ideaalbeeld. Die film bestaat in mijn hoofd en ik kan die bekijken. En alles wat niet in die film zit, past niet in mijn leven. Zelfs als ik kan onderkennen dat iets mooi is. Als ik kies voor iemand heb ik altijd paniek om dat wat ik laat liggen. Ik ga nu naar Parijs, maar hoe zou het zijn in Moskou of in Ijsland? Maar daar kan ik volgend jaar nog naar toe. Dat geldt niet voor een relatie als je er echt voor wilt gaan. Ik besef nu dat het niet genoeg is omdat ik al die deuren en ramen open laat staan."

 

Vervelende verliefdheid

 

"Al mijn verliefdheden zijn gekoppeld aan een situatie van vrijblijvendheid. Vanaf het moment dat die vrijblijvendheid dreigt weg te vallen, dan is ook de verliefdheid weg bij mij.

Ik ben heel lang verliefd geweest op P. In mijn beleving was dat echt de man die ik wou, er was geen twijfel mogelijk. Ik zag er enorm van af. Eigenlijk zat mijn binding naar hem in zijn afwijzing van mij. Je voelt je zo kwetsbaar en die ander heeft zoveel macht over je, omdat je juist zo kwetsbaar bent. Dat is angstaanjagend. Het ergste wat bestaat is om afgewezen te worden door iemand op wie je verschrikkelijk verliefd bent. Dat raakt je zo in je diepste kern. Je wordt pas verliefd, als die persoon je heeft geraakt. Als je dan afgewezen wordt, dan maakt je dat zo onzeker. Dat komt als een messteek binnen. Ik snap heel goed dat mensen die dat een of twee keer meemaken, dat die zeggen: laat me alsjeblieft nooit meer verliefd worden. Zij verkiezen dan liever een veilige relatie die ze onder controle hebben, die ze in de hand hebben. Dat begint op te wegen tegen het verdriet, de machteloosheid, de kwetsbaarheid van een verliefdheid die niet beantwoord wordt.

Je hebt de verliefdheid waarbij je heel blij bent om die ander te zien, of heel zenuwachtig vooraf. De verliefdheid waarbij je gesprekken aan het voeren bent ook als die persoon er niet is. Voortdurend die dialoog in je hoofd. Aangename vorm van verliefdheid die kleur geeft, die een gloed geeft over het dagdagelijkse bestaan. Je hebt ook verliefdheid die overkomt je als een ziekte. Die heb ik twee keer meegemaakt. Alsof ze drugs in je armen hebben gespoten, je hebt er totaal geen controle over en het is iets dat jou belemmert in je functioneren, het heeft je 24 uur per dag in haar macht. Je raakt er door geobsedeerd. Het geeft je vleugels, maar het is zo lastig omdat je het niet aan en uit kunt zetten. Ik functioneer dan ook niet. De eerste keer dat ik dat meemaakte, heeft me dat bijna een jaar gekost. Ik kon mij niet concentreren, ik kon niet meer lezen, ik kon geen paper meer schrijven. Ik kon aan niets anders meer denken. Ik vond dat een heel machteloos gevoel. Gevoel van ontoerekeningsvatbaarheid, het heeft totaal niet meer met de werkelijkheid te maken. Je voelt je belachelijk. Je doet dingen waar je je achteraf voor geneert."

 

De ander kun je niet veranderen

 

"Ik hou niet van mezelf. Op dit moment niet. Vroeger trouwens ook niet. Ik kan niet omgaan met mijn onvolkomenheden. Ik ben ook nog nooit trots geweest op mezelf. Ik heb soms het gevoel dat ik meer kan geven aan mensen als ik niet in een relatie zit. In al die relaties heb ik een gevoel van mislukking ervaren. Misschien sla ik tilt op verwachtingen. Bij minnaars en vrienden kan ik meer bij mezelf blijven. In een relatie geef ik teveel van mezelf weg. Binden is voor mij gelijk aan jezelf verliezen in de slechte zin van het woord. Altijd een beklemming of iets dat je niet intact kunt houden. Daar moet die bindingangst in zitten. Ik kan niet denken: probeer het gewoon drie maanden en dan zien we wel. Vanaf het moment dat ik in een relatie zit, weet ik niet waar ik eindig en die ander begint. Alles vertroebelt. Alleen zijn is veel duidelijker. Je moet alleen tegenover jezelf verantwoording afleggen. Eenzaamheid is een duidelijk emotie en die is alleen van jezelf. Daar heb ik het veel minder moeilijk mee dan in een relatie voelen dat iemand jou iets verwijt. 

Heel belangrijk is dus om jezelf te blijven en te durven blijven, vanaf het begin. Als jij altijd om tien uur naar bed gaat en die andere persoon blijft tot één uur op dan moet je niet in de verleiding komen om ook later op te blijven. Dat wreekt zich altijd. Omdat je niet toont wie je echt bent, omdat je ook jezelf bedriegt op dat moment. Vroeg of laat komt er een moment dat je toch om tien uur wilt gaan slapen en die ander begint je dat kwalijk te nemen omdat je in het begin wel meedeed. Je moet van in het begin voluit jezelf durven te zijn. Van in het begin opkomen voor de dingen waar je voor staat. Dat is ook de enige manier om echt tot elkaar te komen of echt niet. Heel veel mensen maken de fout om na tien jaar de ander te verwijten dat die persoon geen rekening met hen houdt, terwijl ze eigenlijk zichzelf moeten verwijten. Je moet weten je gevechten te kiezen: wat is wel belangrijk voor mij, wat is minder belangrijk voor mij om voor te strijden? Op wat kan ik een toegeving doen?

Ik vind dat heel moeilijk. Je kunt de ander niet veranderen en je wilt dat de ander dat ook niet bij jou doet. Maar hoe ga je om met verschillen? Want die zijn er altijd. Hoe ga je er mee om zodat je trouw blijft aan jezelf, dat de ander zichzelf kan blijven maar dat je tegelijkertijd wel bepaalde dingen mag aangeven. Dat vind ik een moeilijk evenwicht. Ik heb tot nu toe nog geen manier gevonden om er mee om te gaan. Ik ben er elke keer weer op stukgelopen. Wanneer doe je iets uit liefde, wanneer verloochen je jezelf?

 

 

Ga ervoor!

Ik geloof niet in het principe: het is nu niet het moment, ik heb eerst nog tijd voor mezelf nodig. Als je iemand echt wilt, al woon je aan de andere kant van de wereld, dan ga je er gewoon voor. Dan ga je niet zitten zeiken van: mijn vorige relatie en is dit nu wel het juiste moment. Je gaat ervoor alsof het eerste en het enige in je hele leven is. Twijfels zie ik dan ook als een alarmsignaal. Dat maakt het zo verwarrend. Ik krijg die signalen altijd, tenzij iemand niet kiest voor mij. Zelfs als de juiste man langskomt, dan komt dat alarmsignaal. Dan ligt het niet aan die persoon of de omstandigheden, maar dan ligt het aan mij.

 

Misschien kan ik beter beslissen om de komende drie jaar me niet bezig te houden met relaties. En me wijden aan iets anders, bijvoorbeeld een boek schrijven. Als ik terugkijk sinds mijn achttiende jaar heeft het zoveel tijd en energie in beslag genomen. Eigenlijk veel meer dan het mij iets heeft opgebracht."

About Love III. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. Third in row talking about his experiences is Jersey.

"If my parents say something that touches me, I just try to be distant and empty"

On May 25th, Jersey turns eighteen. This will be the happiest day of her life. Then she can redeem herself from her parents. Parents who do not understand her. Parents who don't want to know about her boyfriend. Parents who don't really know their daughter any longer, because Jersey is pretending for years.

By Dominique Verschuren

Jersey: "No single night goes by without crying. My parents are so against me. I don't know what I can improve to make them happy. The only thing I really want, my friend, they try to take away from me. I have a lot of nightmares. I can't tell my parents, because they even more withdraw and I do not want that. I do not know what I can do. In the evening I think how I can change so they would accept him. But I find no solution, except... the only thing I really don't want, and that's leaving him. "

Because he wanted

"My boyfriend is nine years older. I met him two years ago know. I was fifteen years old and student employee at my father's work. He still had a girlfriend and they didn't go very well together. And between us getting better. I don't want to steal someone from someone else. But then came that opportunity and we took it. Two years later we're still together.

To his former girlfriend I don't have hard feeling. I was jealous when he spend evenings at home and was with her and not with me. Naturally my feelings said: let those two split up so he can be with me. But when they are together and they are happy together, who am I to break it? If my current boyfriend hadn't been there, I would have looked further.

I would do anything I can to make him happy, and put my own happiness aside. But I wouldn't let him lead. I used to do that, let myself fully guided by what my ex-boyfriend wanted. I have many regrets. I haven't done things because he didn't want to. My current boyfriend is very different, he is always there for me. We miss each other so much that we might go too fast and do stupid things. I am the one who stands on the brakes. I'm very afraid for my parents. My parents are not happy with the choice of my boyfriend. He works very hard, he tries to help everyone. I don't understand why my parents think so negative about my friend. Friends of my dad started to say: "They have been together for so long, it's serious. Isn't time to set them free? '"

"Inside I'm broken"

"I've always had a very good relationship with my parents, especially with my dad. Due to seeing my current boyfriend, I have the impression that my dad feels unnecessary. He is afraid of losing me. They are very similar, they often think the same. Lately they try, unconsciously I think, to be the completely opposite of each other. A kind of competition. My dad doesn't want to lose me, my friend doesn't want to lose me. I think my dad is jealous because I can be happy with someone else, with someone who is so much older and who resembles him so much.

The relationship with my boyfriend is very under pressure. We know that if we do something wrong now, it can go very badly. Often we're standing on an edge. In the beginning the response was: 'Your friend is ruining your life, you don't know what you're starting." Now I'm proving that he is better, and I think my parents can't accept that. Since I am with my friend, my school results are better than ever before. It has to be good now, then we can leave the problems behind and being together.

I am proving myself. It is a craving for recognition. This recognition for what I do, I miss. That they would say spontaneously that they saw it wrong and they see we do our best and make every attempt to do it right. They let me loose for all things which have nothing to do with my boyfriend. But if it has to do with him they keep me short. Every time they make a fuzz, I try to find a solution so that there's no longer a problem to make. Then they find always a reason why they don't like him. I don't know why. If I ask, I always get different answers. First it was the age, but I feel much older than I am. I can't imagine that I would be together with someone my own age. Those boys are just not on the same wavelength. Those older guys have experienced more, they know more.

I'm trying to act now as happy as possible, so my parents don't see it, but inside I'm really broken. I have often tried to tell them. But their only response was screaming at me. More and more I close myself for my parents. If my parents say something that touches me, I just try to be distant and empty. The last two years I have played someone else.

There were days that I wanted to grab my bag with clothes to leave, but I couldn't because I love my parents. That bag is still in my closet and I'll probably never use it. But knowing that the bag is in my closet, gives me a sense of peace.

Super Lucky in Love

"If I forget my problems I'm super happy in love. (Laughs)

I'm really tired. Tired of fighting. I'm exhausted. I always try to be strong so nobody sees it, the only person who knows how devastated I am is my friend. I maintain by thinking it's going to be okay. Sometimes I can't stand it anymore and then I have to say: "Stop!" Think about my own happiness. But I try as much as possible to please everyone and keep my own happiness aside. So far it works pretty good.

I've always said, if my parents continue to do as they do now, forbid everything, I'll leave on my eighteenth. I'll be left on May 25th of next year. That is not so long, the stress starts to increase. I've been through so much misery, pretending I was happy while I wasn't. I'm not afraid of that day, May 25th, I am already preparing for so long. About what I'm saying, how I'm going to say, where I'm going to say... How will my parents react, in what situation are we? Hopefully they will understand me if I'm going to explain. Really afraid of that date, no, my friend longs for so long. And me too, but I've always been afraid for change. I can conform very well, but I'm always afraid for change."

 

de Liefde III. De liefde is overal. Kijk maar om je heen. Zoveel mensen die je op een dag ziet. Allemaal met hun eigen verhalen, hun behoeften, verlangens en teleurstellingen. De derde in de reeks die over haar ervaringen vertelt is Jersey.

"Als mijn ouders iets zeggen dat mij raakt, dan probeer ik gewoon afstandelijk en leeg te zijn"

 

Op 25 mei wordt Jersey achttien. Dat wordt de gelukkigste dag van haar leven. Dan kan ze zichzelf verlossen van haar ouders. Ouders die zich niet kunnen inleven. Ouders die niets van haar vriend moeten weten. Ouders die al lang niet meer weten wie hun dochter werkelijk is, omdat Jersey zich al jaren anders voordoet dan ze is.

 

Door Dominique Verschuren

 

Jersey: "Er gaat geen nacht voorbij dat ik huil. Mijn ouders werken zo tegen. Ik snap niet wat ik beter kan doen om hen gelukkig te maken. Het enige dat ik echt graag wil, mijn vriend, proberen ze mij af te nemen. Ik heb enorm veel nachtmerries. Ik kan dat niet tegen mijn ouders zeggen, omdat ze zich dan nog meer van mij wegtrekken en dat wil ik niet. Ik weet niet wat ik nog kan doen. 's Avonds denk ik er dan over na wat ik zou kunnen veranderen waardoor zij hem zouden kunnen aanvaarden. Maar ik vind niets, buiten... het enige dat ik echt niet wil, en dat is weggaan bij hem."

 

Dingen laten, omdat hij dat wilde

 

"Mijn vriend is negen jaar ouder. Ik leerde hem twee jaar geleden kennen. Ik was vijftien jaar en jobstudent op het werk van mijn vader. Hij had toen nog een vriendin en dat ging niet meer zo goed. En tussen ons steeds beter. Ik wil niet iemand afpakken van iemand anders. Maar toen kwam toch die kans en die kans hebben we gegrepen. Twee jaar later zijn we nog altijd samen.

Ten opzichte van zijn toenmalige vriendin had ik geen haatgevoelens. Ik was wel jaloers, als hij dan 's avonds thuis kwam en hij zat bij haar en niet bij mij. Natuurlijk zei mijn gevoel: laat die twee uit elkaar gaan, zodat hij met mij kan zijn. Maar als zij samen zijn en ze zijn samen gelukkig, wie ben ik dan om dat breken? Ik ga dan ook wel iemand anders vinden van wie ik kan zeggen: dat is 'm. Als mijn huidige vriend er niet was geweest, dan had ik verder gekeken.

Ik zou alles doen wat ik kan om hem gelukkig te maken en mijn eigen geluk daarvoor een deel aan de kant te zetten. Maar ik zou mij niet laten leiden. Ik heb dat vroeger gedaan, mijn volledig laten leiden door wat mijn ex-vriend wilde. Ik heb daar enorm veel spijt van. Ik heb dingen gelaten, omdat hij dat wilde. Mijn huidige vriend is heel anders, die staat altijd voor mij klaar. We missen elkaar zo dat we misschien te snel gaan en domme dingen doen. Ik ben dan degene die op de rem gaat staan. Ik ben enorm bang voor mijn ouders. Mijn ouders zijn helemaal niet blij met de keuze van mijn vriendje. Hij werkt superhard, hij probeert iedereen te helpen. Hij probeert zijn eigen geluk aan de kant te zetten. Ik snap niet dat mijn ouders zo negatief denken over mijn vriend. Vrienden van mijn papa beginnen het ook te zeggen: 'Ze zijn al zo lang samen, het is serieus. Word het niet eens tijd om los te laten?'"

 

"Van binnen ga ik kapot"

 

"Ik heb altijd een super goede band gehad met mijn ouders, in het bijzonder met mij papa. Door met mijn vriend te gaan heb ik de indruk dat mijn papa zich overbodig voelt. Hij is bang dat hij mij gaat kwijtraken. Ze lijken ook veel op elkaar, ze denken vaak hetzelfde. Laatste tijd proberen ze juist, onbewust denk ik, volledig tegenovergesteld te zijn van elkaar. Soort concurrentie. Mijn papa wil mij niet kwijt, mijn liefje wil me niet kwijt. Ik denk dat mijn papa jaloers is op dat ik zo gelukkig kan zijn bij iemand die zoveel ouder is en zoveel op hem lijkt.

De relatie met mijn vriend staat erg onder druk. We weten dat als we nu iets verkeerds doen, het heel slecht kan uitvallen. We staan vaak op een rand. Hoe langer het duurt hoe moeilijker het is om het zelfvertrouwen te krijgen om te zeggen: 'Het is serieus, laat mij mijn eigen leven leiden, laat me doen wat ik wil.' In het begin was de reactie: 'Jouw vriend verpest jouw leven, je weet niet waar je aan begint.' Nu ben ik aan het bewijzen dat hij het nog beter maakt, en ik denk dat mijn ouders daar ook niet tegen kunnen. Sinds ik met mijn vriend ben, zijn mijn studiepunten fel omhoog gegaan. Het moet nu allemaal goed zijn, want dan zijn we ervan af en dan kunnen we samen zijn.

Ik ben me aan het bewijzen. Het is een hunkering naar erkenning. Die erkenning voor wat ik doe, mis ik. Dat ze uit zichzelf zouden zeggen: wij waren verkeerd en we zien wel dat je je best doet en dat je er alles aan probeert te doen om het goed te krijgen. We gaan je meer loslaten. Ze laten me los voor alle zaken die niets te maken hebben met mijn vriend. Maar als het te maken heeft met mijn vriend houden ze mij kort. Iedere keer als ze ergens een probleem van maken, dan probeer ik daarvoor een oplossing te vinden zodat ze er geen probleem meer van hoeven te maken. Dan vinden ze altijd wel iets nieuws dat hen niet aanstaat aan hem. Ik weet niet waar het hem in zit. Als ik het vraag, krijg ik altijd verschillende antwoorden. Eerst was het de leeftijd, maar ik voel me veel ouder dan ik ben. Ik kan me niet voorstellen dat ik samen zou zijn met iemand van mijn eigen leeftijd. Die jongens zitten gewoon niet op dezelfde golflengte. Die oudere jongens hebben al iets meer meegemaakt, die weten iets meer.

Ik probeer nu zo gelukkig mogelijk te doen, zodat mijn ouders het niet zien, maar van binnen ga ik echt kapot. Ik heb al vaak geprobeerd om dat te vertellen aan hen. Maar hun enige reactie is roepen naar mij. Meer en meer sluit ik mij af voor mijn ouders. Als mijn ouders iets zeggen dat mij raakt, dan probeer ik gewoon afstandelijk en leeg te zijn. De laatste twee jaar speel ik iemand anders.

Er zijn dagen geweest dat ik mijn zak wilde pakken met kleren om te vertrekken, maar dat lukte me niet, omdat ik ook van mijn ouders hou. Die zak ligt nog altijd in mijn kast en waarschijnlijk ga ik die nooit gebruiken. Maar wetende dat die zak in mijn kast ligt, geeft mij wel een gevoel van rust.

 

Supergelukkig in de liefde

 

"Als ik al mijn problemen wegdenk dan ben ik supergelukkig in de liefde. (lacht) 
 

Ik ben ontzettend moe. Moe van het strijden. Ik ben kapot. Ik probeer mij altijd sterk te houden zodat niemand het ziet, de enige persoon die weet hoe kapot ik ben is mijn vriend. Ik hou het vol door te denken dat het goed komt. Hopen dat het snel voorbij is. Soms kan ik het inderdaad niet meer aan en dan moet ik zeggen: 'Nu moet het stoppen!' Denken aan mijn eigen geluk. Maar ik probeer het voor iedereen zo goed mogelijk te houden en mijn eigen geluk aan de kant te zetten. Tot nu toe werkt dat redelijk goed.

Ik heb altijd gezegd: als mij ouders blijven doen zoals ze nu doen, volledig verbieden, dan vertrek ik op mijn achttiende. Dan ben ik volledig weg, op 25 mei van het komende jaar. Dat is niet meer zo lang, de stress begint wel toe te nemen. Ik heb al zoveel miserie meegemaakt, gedaan alsof ik gelukkig was, terwijl ik het niet was. Ik ben niet bang voor die dag, 25 mei, ik ben me er al zolang op aan het voorbereiden. Over wat ik ga zeggen, wanneer ik het ga zeggen, hoe ik het ga zeggen, waar ik het ga zeggen... Hoe gaan mijn ouders reageren, in welke situatie zitten we? Hopelijk begrijpen ze mij als ik het ga uitleggen. Echt bang voor die datum, nee, mijn vriend verlangt er al zo lang naar. En ik ook, maar ik ben altijd zo bang geweest voor de verandering. Ik kan me heel goed aanpassen, maar ik ben altijd bang voor de verandering."

 

About Love II. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. Second in row talking about his experiences is Frank.

 

How can you possibly be disappointed in love?

 

 

"I haven't had much luck in love." Frank (27) doesn't know the great love. His experiences are everything but rosy. It happens to him, like that profiteer who cost him a fortune. Or he made his decision: "I thought: nevermind the intimacy and I made an appointment with him. A couple of days after I turned 18. He picked me up from school and we had sex. Then I knew what it was."

 

By Dominique Verschuren

 

Frank: "Some people say: 'I'm disappointed in love.' How can you possibly be disappointed in love?! Love is something that is. You can be disappointed in people, but not in love. Someone can cherish love for you, but maybe you're not open for it, because you don't see it or you're not ready. Love is an abstract idea, but in my world love is something very pure and completely disinterested. If someone says 'I'm disappointed in love' then I guess he uses a wrong expression. You're disappointed in a person or in a situation, but not in love."

 

Mother

 

"I don't think that many people want to die. People like to live. Considering how far we go to help people to survive, it becomes clear how much value we attach to life. People who doesn't like to life are fools in my opinion. They don't see the value of life. That value is to love, to discover the world. Knowing you will never find the truth. Living life is worthwhile. Our culture is permeated by a fear of death. It would be much worse when you're old and you come to the conclusion that your life have deteriorated to such trifles. I'm afraid of that. If your parents die you hope that you know your parents through and through, that everything is spoken out. I think a lot of things between me and my parents have not been spoken out. Often the people with whom you have a difficult relationship know most of you. They are similar or struggling with the same problems.

In terms of character I look like my mother: nervous, stubborn and with a fighting spirit. My mother is concerned and affective. My mother also felt guilty because she was ill. Cancer. I was ten years old. She became very much aware that her children had to be quick independently or that they had to realize that they soon would be motherless. She often felt that she was absent in our education. I've never experienced. She was always there."

 

A desire, but no regrets

 

"I was bullied a lot at school. Children always look at appearance. Once I wanted to give a birthday party but no one showed up. I was so pissed. At the secondary I hated everybody. I was very cynical and bitter. I began to resist anyone. If everyone had view a I choose automatically opinion b. Even if I was not agree with view b. Such a teenager I was. Maybe I hated myself. I was definitely not relax. I had a relationship with L., the only girl with whom I ever had a relationship. I thought I was in love, but it was not love. It was more the desire to know what it was like to have a girlfriend.

When I was with L. I always had to watch a boy, S. He kept me very busy. At some point you realize that this is not the way that straight guys interested in other guys. S. lived in another part of town. I cycled from a distance and take a detour, so I could watch him a little longer. On the internet I watched porn at that time. Initially straight porn. But I caught myself that I had a lot more attention to the man in the piece and so I went silently to gay porn. At a certain point I could not hold it and I wanted to tell S. that I loved him. Then I gave him a love letter. I've waited a while, but no response. I called him. I asked: 'Did you get my letter?' 'Yeah, but I'm not interested.' Then I went for a walk in the backyard, I scaled the summerhouse and cried. That was that. The blues, the heartbreak of a child.

You have puppy love, which gets over and a few years later you don't remember the person you were in love with. But there are also people like S. You remember them, because you have been in love with them pretty long. Longing for the naivety and innocence you had then and you have lost. It is a desire, but they are no regrets. Everyone has to lose naivety, it is the way things go. So I don't feel regret looking back to that naive period. It doesn't hurt anymore. You look back on it more mildly. But a desire remained. "

 

Suspicious in a healthy way

 

"Four years ago a profiteer walked into my life. It lasted for three months, but it had enormous consequences. I didn't see him as a criminal first. He was affectionate, he showed a lot of attention to me. Typical behaviour of those profiteers. They show a lot of attention, that is an investment for them to take advantage of you later. He saw easily how empathic I was. Then he started his pathetic act and started asking for money. And I just gave it to him.

But I was cramped. Would I help him? I was so stubborn, because my parents had already asked: "Does he take advantage?" I refused to believe that he was a profiteer, I wanted to do everything to succeed. I was frustrated because my cousins all had relationships that lasted longer. Every Christmas I was asked: "When are you coming with a friend?" I was sick of hearing that. I also saw that some things didn't fit in that story, but I banned them. I wanted my parents to be wrong, while they clearly felt that it was not right. I necessarily wanted to succeed. If I had to give money for this, then I did it.

When I confessed how much money I had given to that man, then my parents confronted me. 'Someone who loves you, don't ask for money,' they said. I felt very guilty. Because that was the money my parents had put aside for me for years. The money that I just wasted on someone. It was more than a half year salary.

Things like this leave of course something behind. It makes you suspicious in a healthy way. You wait a bit longer. Will his actions match with his words? Then you can better assess whether a person is trustworthy or not. Even in the first weeks and months when you are in love you can be healthy suspicious."

 

Incredible alienated

 

"I haven't had much luck in love. In the sense that there is a lot of love experiences that others have known and where I can't talk about. For instance a childhood sweetheart, exploring together the first innocent adolescent sexual experiences. For me it went pretty rough. At one point I wanted to know. I thought: nevermind intimacy, I wanted to know how it was to have sex and I just met someone. A. couple of days after I turned 18. He picked me up at school and then we had sex and then I knew what it was. At that moment it was quite nice. But once you're satisfied and you go away, an incredibly alienation from yourself and from the other person overwhelms you.

"The great love I do not have known in my life. I want to believe in it. I think love never came across because long time I was not ready for it. Because I was not finished with myself. Now I'm best friends with myself and I am ready for it, but other practical problems rise. Often they deal with trust. Performance anxiety.

The great love is someone with whom you feel really connected. Even when that person disappears out of your life the feeling of connection remains. I think a great love has to do a lot with the ability to be intimate. The person with whom you can be more intimate than with the rest of the people running around, that is great love to my. That intimacy is also mentally. That's all you normally do not reveal to anyone. If you can reveal that to that one person, then it's a great sign of intimacy to me."

 

de Liefde II. De liefde is overal. Kijk maar om je heen. Zoveel mensen die je op een dag ziet. Allemaal met hun eigen verhalen, hun behoeften, verlangens en teleurstellingen. De tweede in de reeks die over zijn ervaringen vertelt is Frank.

 

"Hoe kun je nu teleurgesteld zijn in de liefde?"

 

 

"Ik heb niet veel geluk gekend in de liefde." Frank (27) kent de grote liefde niet. Zijn ervaringen zijn allesbehalve rooskleurig. Het overkwam hem, zoals die ene profiteur die hem veel geld kostte. Een andere keer maakte hij zelf een keuze: "Ik dacht: laat die intimiteit maar zitten en ik heb gewoon met iemand afgesproken. Een paar dagen nadat ik volwassen was. Hij pikte mij op school op en toen hebben we seks gehad. Toen wist ik wat het was."

 

Door Dominique Verschuren

 

Frank: "Sommige mensen zeggen: ik ben teleurgesteld in de liefde. Hoe kun je nu teleurgesteld zijn in de liefde?! Liefde is iets dat is. Je kunt teleurgesteld zijn in mensen, maar toch niet in de liefde. Als iemand liefde voor jou koestert kun je daar misschien niet ontvankelijk voor zijn, omdat je het niet ziet zitten of omdat je er niet klaar voor bent. Liefde is een abstract idee, maar in mijn belevingswereld is liefde iets heel zuiver en compleet belangeloos. Als iemand dat zegt 'Ik ben teleurgesteld in de liefde' dan vind ik dat mensen zich verkeerd uitdrukken. Je bent teleurgesteld in een persoon of in een situatie, maar niet in de liefde."

 

Moeder

 

"Ik denk niet dat er veel mensen zijn die graag sterven. Mensen zijn graag, mensen leven graag. Als je ziet hoe ver wij gaan om mensen in leven te houden, dan wordt wel duidelijk hoeveel waarde wij hechten aan het leven. Mensen die niet graag leven vind ik dwazen. Omdat zij de waarde van het leven niet inzien. Die waarde is liefhebben, de wereld om je heen ontdekken. Weten dat je nooit de waarheid zult doorgronden, omdat de waarheid een abstract begrip is. Het leven geleefd te hebben is waardevol. Onze cultuur is doordrongen van een angst voor de dood. Het zou veel erger zijn als je oud bent en je komt tot de conclusie dat je je leven hebt gesleten aan onbenulligheden. Natuurlijk ben ik daar bang voor. Als je ouders sterven hoop je toch dat je je ouders door en door kent, dat alles is uitgesproken. Ik denk dat er een heleboel zaken tussen mij en mijn ouders nog niet zijn uitgesproken. Vaak weten de mensen met wie je een moeilijke relatie hebt het meeste van je, ze zijn heel gelijkaardig aan jou of worstelen met dezelfde problemen.

Qua karakter lijk ik op mijn moeder: zenuwachtig, koppig en met een vechtlust. Mijn moeder was bezorgd, affectief. Mijn moeder voelde zich ook schuldig, omdat ze ziek werd. Kanker. Ik was een jaar of tien. Ze werd zich er heel erg van bewust dat de kinderen snel zelfstandig moesten worden of dat ze moesten beseffen dat ze snel geen moeder meer zouden hebben. Ze heeft vaak het idee gehad dat ze afwezig was in de opvoeding. Mijn ouders zijn markthandelaren. Dat heb ik nooit zo ervaren. Voor mijn gevoel is ze er altijd geweest."

 

Een verlangen, maar geen spijt

 

"Ik werd veel gepest op school. Kinderen kijken altijd naar uiterlijk. Ik heb ooit een verjaardagsfuif willen geven maar niemand kwam opdagen. Ik had daar zo de pest in. Op het middelbaar kreeg ik een hekel aan iedereen. Ik was heel cynisch en bitter. Ik begon tegen iedereen in te gaan. Als iedereen mening a had nam ik stelling b in. Zelfs als ik niet achter mening b stond. Zo'n puber was ik. Misschien haatte ik mezelf. Ik zat zeker niet goed in mijn vel. Ik had toen een relatie met L., het enige meisje met wie ik ooit een relatie heb gehad. Ik dacht dat ik verliefd was, maar verliefdheid was het niet. Het was meer de wil om te weten hoe het was om een liefje te hebben.

Toen ik bij L. in de klas zat moest ik altijd naar een jongen kijken, S. Hij hield me heel erg bezig. Op een gegeven moment besef je dat dat niet de manier is waarop heterojongens geïnteresseerd zijn in andere jongens. S. woonde in een ander deel van de stad. Op een gegeven moment fietste hij aan de andere kant van de school, maar ik wilde hem toch zien. Dus ik fietste gewoon van op een afstand mee en met een omweg fietste ik daarna naar huis, zodat ik wat langer naar hem kon kijken. Op internet zat ik in die tijd ook porno te bekijken. Aanvankelijk heteroporno. Maar ik betrapte mij er op dat ik bij het bekijken veel meer aandacht had voor de man in het stuk en zo ben ik geruisloos overgegaan op homoporno. Op een gegeven moment kon ik het niet meer houden en wilde ik het zeggen aan die jongen dat ik verliefd op hem was. Toen heb ik hem een liefdesbrief geschreven. Ik heb een tijd gewacht, maar er kwam geen reactie. Ik wilde niet meer wachten, ik heb hem gebeld. Toen vroeg ik: 'Heb je mijn brief ontvangen?' 'Ja, maar ik wil er niet van weten, ik ben niet geïnteresseerd.' Toen ben ik in de achtertuin gaan wandelen, heb ik het tuinhuis half afgeschilferd en liggen janken. Dat was het dan. The blues, het liefdesverdriet van een kind.

Je hebt kalverliefde, die gaat over en een paar jaar later herinner je je de persoon niet meer op wie je verliefd was. Maar je hebt ook mensen zoals S. Die onthoud je wel, omdat je er toch behoorlijk lang verliefd op bent geweest. Verlangen naar de naïviteit en onschuld die je toen had en die nu verloren is gegaan. Het is een verlangen, maar het is geen spijt. Iedereen moet zijn naïviteit verliezen, het is de natuurlijke gang van zaken. Dus het is niet met spijt dat ik terugkijk naar die naïeve periode. Het doet geen pijn meer. Je kijkt er milder op terug. Maar een verlangen is gebleven."

 

Gezond wantrouwen

 

"Vier jaar geleden liep een profiteur mijn leven binnen. Dat heeft drie maanden geduurd, maar het heeft levensgrote consequenties gehad. Ik zag hem eerst niet als een crimineel. Hij was affectief, hij toonde veel aandacht voor mij. Dat is typisch voor die profiteurs. Ze tonen heel veel aandacht, dat is voor hun een investering om nadien van je te profiteren. Een manier om je los te krijgen. Hij zag al snel dat ik een groot empathisch vermogen had. Toen begon hij zielig te doen en om geld te vragen. En ik gaf hem dat gewoon.

Maar ik kreeg het wel heel benauwd. Zou ik daar op in gaan? Ik was zo koppig, want mijn ouders hadden al gevraagd: 'Hij profiteert toch niet van jou?' Ik weigerde erin te geloven dat hij een profiteur was, ik wilde er alles aan doen om het laten slagen. Ik was gefrustreerd omdat mijn neven en nichten allemaal relaties hadden die langer duurden. Iedere kerst kreeg ik de vraag: 'Wanneer kom jij met een vriend af?' Ik was dat kotsbeu. Ik zag ook wel dat er dingen niet klopten in dat verhaal, maar ik bande dat uit. Ik wilde mijn ouders ongelijk geven, terwijl ze toch overduidelijk aanvoelde dat het niet goed zat. Ik wilde het per sé doen slagen. Als ik daarvoor het geld moest geven, dan deed ik dat maar. Dat was de overweging.

Toen ik opbiechtte hoeveel geld ik had gegeven aan die man, toen hebben mijn ouders mij ermee geconfronteerd. Iemand die van je houdt, vraagt geen geld van je. Ik voelde me enorm schuldig. Want dat was het geld dat mijn ouders jarenlang opzij hebben gezet voor mij. Het geld dat ik zomaar had verspild aan iemand. Het ging om meer dan een half jaarloon.

Zoiets laat natuurlijk wel iets achter. Je wordt er gezond wantrouwig van. Je wacht toch een beetje af, je gaat pas later waarde hechten aan de woorden die die persoon zegt. Komen zijn daden overeen met zijn woorden? Dan kun je een betere inschatting maken of een persoon betrouwbaar is of niet. Zelfs als je verliefd bent kun je gezond wantrouwig zijn in de eerste weken, maanden."

 

Ongelofelijk vervreemd van jezelf

 

Ik heb niet veel geluk gekend in de liefde. In die zin dat er heel veel liefdeservaringen zijn die anderen hebben gekend waar ik niet over mee kan praten. Bijvoorbeeld een jeugdliefde, als puber samen de eerste onschuldige seksuele ervaringen ontdekken. Bij mij is dat vrij ruw gegaan. Op een bepaald moment wilde ik het weten. Ik dacht: laat die intimiteit maar zitten, ik wilde weten hoe het was om seks te hebben en ik heb gewoon met iemand afgesproken. Een paar dagen nadat ik volwassen was. Hij pikte mij op school op en toen hebben we seks gehad en toen wist ik wat het was. Op het moment zelf was het wel aangenaam, maar van zodra dat je bevredigd bent en je gaat weg, dan ben je ongelofelijk vervreemd van jezelf en van die andere persoon.

"De grote liefde heb ik nog niet gekend in mijn leven. Ik wil er wel in geloven. Ik denk dat ik de grote liefde nooit ben tegengekomen omdat ik er lange tijd niet klaar voor was. Omdat ik niet klaar was voor mezelf. En nu dat ik opnieuw beste vrienden ben met mezelf en er wel klaar voor ben, steken altijd praktische zaken de kop op. Die hebben vaak met vertrouwen te maken. Faalangst. Ik ben klaar met mezelf, maar ik heb wel faalangst.

De grote liefde is iemand waar je je heel verbonden mee voelt. Zelfs als die persoon uit je leven verdwijnt dan blijft dat gevoel van verbondenheid over. Ik denk dat een grote liefde ook veel te maken heeft met de mogelijkheid om intiem te zijn. De persoon met wie je intiemer kunt zijn dan met de rest van de personen die er rond lopen, dat is voor mij de grote liefde. Die intimiteit is ook mentaal. Dat is alles wat je normaal niet prijsgeeft aan eender wie. Als je dat toch kunt prijsgeven aan die ene persoon, dan is dat voor mij een groot teken van intimiteit."

 

 

 

About Love I. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. One of them is Martha, first in succession.

 

"In the end I love my cousins most, because they need me"

 

 

Martha is 34 years and a virgin. Once been kissed. What does she knows about love? Everything, if you talk about desires. And the boundary of what  you can bear: "I've never outspoken my feelings for him to him. I've never told him, because I am scared he would make fun of me."

 

By Dominique Verschuren

 

Martha: "I don't think I'm abnormal, even though the Western culture is focused on sex. It just happened like that. Not because of religious persuasion or a principle, as if I wait till I'll be married. No, to me it's not loaden. Of course I don't know if I miss something. Sometimes I wonder why I haven't sex so far. Last Thursday with J. for instance was very romantic, we could really close the evening in a king size bed. But not with him, as long as he is together with his wife. I feel too good to be one of his flirts.

 

I was thirty when I kissed for the first time. I didn't had the extraordinary need to feel how it is to be kissed, or how it is to feel a man inside me. If you don't know it you can't miss it. Most of my friends are single, so it's no issue. Flair Magazine is every week full of articles about sex. To me is the same as the weekly receipts in Flair while I'm not such a kitchen princess. Of course sex interests me more than cooking, but you read once and then scroll again."

 

The courage of your convictions

 

"J. came into my life during drama class. The first thing I was thinking about him was: what a autistic guy they brought in! That was J. In such a group your talk about the lyrics, you get to know each other better. J. sat there with a long face, but slowly he melt. He began to take the lead. On one side he is on his stripes, he speaks of what he stands for. On the other hand he did not dare to go. He lacks the courage of his convictions.

 

J. told me once I was dangerous for him. I played his fiancé. He hold me the whole evening and kissed me, as a part of the role. It was different with me than with other actresses. Others also noticed. He told me: 'You're dangerous for me.' I was flattered. Honesty I couldn't sleep anymore. I was in seventh heaven.

 

Three years ago we kissed. I had a hard time at my work. On an evening, while I tried to postpone next day as long as possible, we sat for hours at a table holding each other's hands. Even when his best friends came in we kept sitting like that. When I went home we kissed. I still regret it was only once.

 

Long time I didn't know that J. had a girlfriend, F. He hadn't told me about her. I discovered her by coincidence, when we were rehearsing at his home. F. was blunt and unfriendly to us. I think she was jealous. She didn't like our group. She never come to a performance. I don't know if she knows that we have performances. In meanwhile they have been married.

 

I've never outspoken my feelings for him to him. He must know from a friend of mine. I've never told him, because I am scared he would make fun of me. Maybe he wouldn't do that, but I'm scared for it. I don't want to.

 

Maybe you think he plays with my feelings, but I don't feel it that way. At the end those are my feelings. I just love him endure. I enjoy him. Last Thursday: poem night. We wander to the place where the poems were read. J. is also there. He's standing with his friends and suddenly he comes at me. Very excited: 'How nice to have you here!' We watched a beautiful sunset for twenty minutes. Arm in arm. At that moment I thought: why don't I continue? Of course because he's married. Because despite everything, he is still in F."

 

Unconditional love

 

"I don't think J. is my great love. Cause I think I otherwise wouldn't let me stop by F. I've seen that with my sister. She was so in love with her ex-husband that she left her life in small Turnhout to Antwerp, left her friends, family... She chose for two hundred percent for her ex-husband. If I say or do the right things, then it could become something between J. en me, put him under pressure, ultimatums... But that's not what I want, I don't want him to choose for me like that. It has to go spontaneously, it has to come from his side. My sister was blind for all rational possibilities, she just didn't saw them. I think you're going through that if you found your great love. I take that daughter, that divorce is also no problem, just as the difference of age. The great love, you go blind for. I never encountered him.

 

I also never tried datingsites. I cherish the romantic idea that it has to come from itself. My ideal is: you go to a supermarket, you accidentally leave your basket fall, the apples roll on the ground, someone help pick up the apples and you look into each other's eyes and that's it. I don't believe it really, but secretly I hope. All that stuff of dating sites, it seems too forced to me. I don't go on a dating site between all those desperate people. I prefer to stay lonely alone than in a relationship, I think. Loneliness may overtake me. Then I feel a half hour very sorry for myself. Then I play some good music or someone calls me, or I've planned something nice in my agenda. Then it's over.

 

Eventually I expect somebody with whom I can be myself completely. I have to offer something: content, warmth, attention... But only if I can be myself. I love to have children, but I don't dare to have them alone. A colleague of mine is 23 and she's pregnant. I'm more than ten years older, that's painful. Children are a purpose in itself. I don't need only a man for those kids to make, but I also need a man to raise those kids. Someone who says now and then: 'Now it's your time to relax, I take care for them.' Someone to share you decisions, to compensate my over anxiety.

 

The thought that I don't encounter my great love scares me. Then I see myself completely sad in a senior home. Answering the question if I'm happy in love is difficult for me. I'm beloved by many people, but I would like to be special for the one. I've been looking for that person who, just like my family, unconditionally loves me. Perhaps that's partly an illusion. I don't hope that I have to change a lot to meet someone who loves me. I am who I am. In the end, when I think about it, I love my cousins most. Because they need me. That says a lot, doesn't? "