About Love II. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. Second in row talking about his experiences is Frank.

 

How can you possibly be disappointed in love?

 

 

"I haven't had much luck in love." Frank (27) doesn't know the great love. His experiences are everything but rosy. It happens to him, like that profiteer who cost him a fortune. Or he made his decision: "I thought: nevermind the intimacy and I made an appointment with him. A couple of days after I turned 18. He picked me up from school and we had sex. Then I knew what it was."

 

By Dominique Verschuren

 

Frank: "Some people say: 'I'm disappointed in love.' How can you possibly be disappointed in love?! Love is something that is. You can be disappointed in people, but not in love. Someone can cherish love for you, but maybe you're not open for it, because you don't see it or you're not ready. Love is an abstract idea, but in my world love is something very pure and completely disinterested. If someone says 'I'm disappointed in love' then I guess he uses a wrong expression. You're disappointed in a person or in a situation, but not in love."

 

Mother

 

"I don't think that many people want to die. People like to live. Considering how far we go to help people to survive, it becomes clear how much value we attach to life. People who doesn't like to life are fools in my opinion. They don't see the value of life. That value is to love, to discover the world. Knowing you will never find the truth. Living life is worthwhile. Our culture is permeated by a fear of death. It would be much worse when you're old and you come to the conclusion that your life have deteriorated to such trifles. I'm afraid of that. If your parents die you hope that you know your parents through and through, that everything is spoken out. I think a lot of things between me and my parents have not been spoken out. Often the people with whom you have a difficult relationship know most of you. They are similar or struggling with the same problems.

In terms of character I look like my mother: nervous, stubborn and with a fighting spirit. My mother is concerned and affective. My mother also felt guilty because she was ill. Cancer. I was ten years old. She became very much aware that her children had to be quick independently or that they had to realize that they soon would be motherless. She often felt that she was absent in our education. I've never experienced. She was always there."

 

A desire, but no regrets

 

"I was bullied a lot at school. Children always look at appearance. Once I wanted to give a birthday party but no one showed up. I was so pissed. At the secondary I hated everybody. I was very cynical and bitter. I began to resist anyone. If everyone had view a I choose automatically opinion b. Even if I was not agree with view b. Such a teenager I was. Maybe I hated myself. I was definitely not relax. I had a relationship with L., the only girl with whom I ever had a relationship. I thought I was in love, but it was not love. It was more the desire to know what it was like to have a girlfriend.

When I was with L. I always had to watch a boy, S. He kept me very busy. At some point you realize that this is not the way that straight guys interested in other guys. S. lived in another part of town. I cycled from a distance and take a detour, so I could watch him a little longer. On the internet I watched porn at that time. Initially straight porn. But I caught myself that I had a lot more attention to the man in the piece and so I went silently to gay porn. At a certain point I could not hold it and I wanted to tell S. that I loved him. Then I gave him a love letter. I've waited a while, but no response. I called him. I asked: 'Did you get my letter?' 'Yeah, but I'm not interested.' Then I went for a walk in the backyard, I scaled the summerhouse and cried. That was that. The blues, the heartbreak of a child.

You have puppy love, which gets over and a few years later you don't remember the person you were in love with. But there are also people like S. You remember them, because you have been in love with them pretty long. Longing for the naivety and innocence you had then and you have lost. It is a desire, but they are no regrets. Everyone has to lose naivety, it is the way things go. So I don't feel regret looking back to that naive period. It doesn't hurt anymore. You look back on it more mildly. But a desire remained. "

 

Suspicious in a healthy way

 

"Four years ago a profiteer walked into my life. It lasted for three months, but it had enormous consequences. I didn't see him as a criminal first. He was affectionate, he showed a lot of attention to me. Typical behaviour of those profiteers. They show a lot of attention, that is an investment for them to take advantage of you later. He saw easily how empathic I was. Then he started his pathetic act and started asking for money. And I just gave it to him.

But I was cramped. Would I help him? I was so stubborn, because my parents had already asked: "Does he take advantage?" I refused to believe that he was a profiteer, I wanted to do everything to succeed. I was frustrated because my cousins all had relationships that lasted longer. Every Christmas I was asked: "When are you coming with a friend?" I was sick of hearing that. I also saw that some things didn't fit in that story, but I banned them. I wanted my parents to be wrong, while they clearly felt that it was not right. I necessarily wanted to succeed. If I had to give money for this, then I did it.

When I confessed how much money I had given to that man, then my parents confronted me. 'Someone who loves you, don't ask for money,' they said. I felt very guilty. Because that was the money my parents had put aside for me for years. The money that I just wasted on someone. It was more than a half year salary.

Things like this leave of course something behind. It makes you suspicious in a healthy way. You wait a bit longer. Will his actions match with his words? Then you can better assess whether a person is trustworthy or not. Even in the first weeks and months when you are in love you can be healthy suspicious."

 

Incredible alienated

 

"I haven't had much luck in love. In the sense that there is a lot of love experiences that others have known and where I can't talk about. For instance a childhood sweetheart, exploring together the first innocent adolescent sexual experiences. For me it went pretty rough. At one point I wanted to know. I thought: nevermind intimacy, I wanted to know how it was to have sex and I just met someone. A. couple of days after I turned 18. He picked me up at school and then we had sex and then I knew what it was. At that moment it was quite nice. But once you're satisfied and you go away, an incredibly alienation from yourself and from the other person overwhelms you.

"The great love I do not have known in my life. I want to believe in it. I think love never came across because long time I was not ready for it. Because I was not finished with myself. Now I'm best friends with myself and I am ready for it, but other practical problems rise. Often they deal with trust. Performance anxiety.

The great love is someone with whom you feel really connected. Even when that person disappears out of your life the feeling of connection remains. I think a great love has to do a lot with the ability to be intimate. The person with whom you can be more intimate than with the rest of the people running around, that is great love to my. That intimacy is also mentally. That's all you normally do not reveal to anyone. If you can reveal that to that one person, then it's a great sign of intimacy to me."

 

de Liefde II. De liefde is overal. Kijk maar om je heen. Zoveel mensen die je op een dag ziet. Allemaal met hun eigen verhalen, hun behoeften, verlangens en teleurstellingen. De tweede in de reeks die over zijn ervaringen vertelt is Frank.

 

"Hoe kun je nu teleurgesteld zijn in de liefde?"

 

 

"Ik heb niet veel geluk gekend in de liefde." Frank (27) kent de grote liefde niet. Zijn ervaringen zijn allesbehalve rooskleurig. Het overkwam hem, zoals die ene profiteur die hem veel geld kostte. Een andere keer maakte hij zelf een keuze: "Ik dacht: laat die intimiteit maar zitten en ik heb gewoon met iemand afgesproken. Een paar dagen nadat ik volwassen was. Hij pikte mij op school op en toen hebben we seks gehad. Toen wist ik wat het was."

 

Door Dominique Verschuren

 

Frank: "Sommige mensen zeggen: ik ben teleurgesteld in de liefde. Hoe kun je nu teleurgesteld zijn in de liefde?! Liefde is iets dat is. Je kunt teleurgesteld zijn in mensen, maar toch niet in de liefde. Als iemand liefde voor jou koestert kun je daar misschien niet ontvankelijk voor zijn, omdat je het niet ziet zitten of omdat je er niet klaar voor bent. Liefde is een abstract idee, maar in mijn belevingswereld is liefde iets heel zuiver en compleet belangeloos. Als iemand dat zegt 'Ik ben teleurgesteld in de liefde' dan vind ik dat mensen zich verkeerd uitdrukken. Je bent teleurgesteld in een persoon of in een situatie, maar niet in de liefde."

 

Moeder

 

"Ik denk niet dat er veel mensen zijn die graag sterven. Mensen zijn graag, mensen leven graag. Als je ziet hoe ver wij gaan om mensen in leven te houden, dan wordt wel duidelijk hoeveel waarde wij hechten aan het leven. Mensen die niet graag leven vind ik dwazen. Omdat zij de waarde van het leven niet inzien. Die waarde is liefhebben, de wereld om je heen ontdekken. Weten dat je nooit de waarheid zult doorgronden, omdat de waarheid een abstract begrip is. Het leven geleefd te hebben is waardevol. Onze cultuur is doordrongen van een angst voor de dood. Het zou veel erger zijn als je oud bent en je komt tot de conclusie dat je je leven hebt gesleten aan onbenulligheden. Natuurlijk ben ik daar bang voor. Als je ouders sterven hoop je toch dat je je ouders door en door kent, dat alles is uitgesproken. Ik denk dat er een heleboel zaken tussen mij en mijn ouders nog niet zijn uitgesproken. Vaak weten de mensen met wie je een moeilijke relatie hebt het meeste van je, ze zijn heel gelijkaardig aan jou of worstelen met dezelfde problemen.

Qua karakter lijk ik op mijn moeder: zenuwachtig, koppig en met een vechtlust. Mijn moeder was bezorgd, affectief. Mijn moeder voelde zich ook schuldig, omdat ze ziek werd. Kanker. Ik was een jaar of tien. Ze werd zich er heel erg van bewust dat de kinderen snel zelfstandig moesten worden of dat ze moesten beseffen dat ze snel geen moeder meer zouden hebben. Ze heeft vaak het idee gehad dat ze afwezig was in de opvoeding. Mijn ouders zijn markthandelaren. Dat heb ik nooit zo ervaren. Voor mijn gevoel is ze er altijd geweest."

 

Een verlangen, maar geen spijt

 

"Ik werd veel gepest op school. Kinderen kijken altijd naar uiterlijk. Ik heb ooit een verjaardagsfuif willen geven maar niemand kwam opdagen. Ik had daar zo de pest in. Op het middelbaar kreeg ik een hekel aan iedereen. Ik was heel cynisch en bitter. Ik begon tegen iedereen in te gaan. Als iedereen mening a had nam ik stelling b in. Zelfs als ik niet achter mening b stond. Zo'n puber was ik. Misschien haatte ik mezelf. Ik zat zeker niet goed in mijn vel. Ik had toen een relatie met L., het enige meisje met wie ik ooit een relatie heb gehad. Ik dacht dat ik verliefd was, maar verliefdheid was het niet. Het was meer de wil om te weten hoe het was om een liefje te hebben.

Toen ik bij L. in de klas zat moest ik altijd naar een jongen kijken, S. Hij hield me heel erg bezig. Op een gegeven moment besef je dat dat niet de manier is waarop heterojongens geïnteresseerd zijn in andere jongens. S. woonde in een ander deel van de stad. Op een gegeven moment fietste hij aan de andere kant van de school, maar ik wilde hem toch zien. Dus ik fietste gewoon van op een afstand mee en met een omweg fietste ik daarna naar huis, zodat ik wat langer naar hem kon kijken. Op internet zat ik in die tijd ook porno te bekijken. Aanvankelijk heteroporno. Maar ik betrapte mij er op dat ik bij het bekijken veel meer aandacht had voor de man in het stuk en zo ben ik geruisloos overgegaan op homoporno. Op een gegeven moment kon ik het niet meer houden en wilde ik het zeggen aan die jongen dat ik verliefd op hem was. Toen heb ik hem een liefdesbrief geschreven. Ik heb een tijd gewacht, maar er kwam geen reactie. Ik wilde niet meer wachten, ik heb hem gebeld. Toen vroeg ik: 'Heb je mijn brief ontvangen?' 'Ja, maar ik wil er niet van weten, ik ben niet geïnteresseerd.' Toen ben ik in de achtertuin gaan wandelen, heb ik het tuinhuis half afgeschilferd en liggen janken. Dat was het dan. The blues, het liefdesverdriet van een kind.

Je hebt kalverliefde, die gaat over en een paar jaar later herinner je je de persoon niet meer op wie je verliefd was. Maar je hebt ook mensen zoals S. Die onthoud je wel, omdat je er toch behoorlijk lang verliefd op bent geweest. Verlangen naar de naïviteit en onschuld die je toen had en die nu verloren is gegaan. Het is een verlangen, maar het is geen spijt. Iedereen moet zijn naïviteit verliezen, het is de natuurlijke gang van zaken. Dus het is niet met spijt dat ik terugkijk naar die naïeve periode. Het doet geen pijn meer. Je kijkt er milder op terug. Maar een verlangen is gebleven."

 

Gezond wantrouwen

 

"Vier jaar geleden liep een profiteur mijn leven binnen. Dat heeft drie maanden geduurd, maar het heeft levensgrote consequenties gehad. Ik zag hem eerst niet als een crimineel. Hij was affectief, hij toonde veel aandacht voor mij. Dat is typisch voor die profiteurs. Ze tonen heel veel aandacht, dat is voor hun een investering om nadien van je te profiteren. Een manier om je los te krijgen. Hij zag al snel dat ik een groot empathisch vermogen had. Toen begon hij zielig te doen en om geld te vragen. En ik gaf hem dat gewoon.

Maar ik kreeg het wel heel benauwd. Zou ik daar op in gaan? Ik was zo koppig, want mijn ouders hadden al gevraagd: 'Hij profiteert toch niet van jou?' Ik weigerde erin te geloven dat hij een profiteur was, ik wilde er alles aan doen om het laten slagen. Ik was gefrustreerd omdat mijn neven en nichten allemaal relaties hadden die langer duurden. Iedere kerst kreeg ik de vraag: 'Wanneer kom jij met een vriend af?' Ik was dat kotsbeu. Ik zag ook wel dat er dingen niet klopten in dat verhaal, maar ik bande dat uit. Ik wilde mijn ouders ongelijk geven, terwijl ze toch overduidelijk aanvoelde dat het niet goed zat. Ik wilde het per sé doen slagen. Als ik daarvoor het geld moest geven, dan deed ik dat maar. Dat was de overweging.

Toen ik opbiechtte hoeveel geld ik had gegeven aan die man, toen hebben mijn ouders mij ermee geconfronteerd. Iemand die van je houdt, vraagt geen geld van je. Ik voelde me enorm schuldig. Want dat was het geld dat mijn ouders jarenlang opzij hebben gezet voor mij. Het geld dat ik zomaar had verspild aan iemand. Het ging om meer dan een half jaarloon.

Zoiets laat natuurlijk wel iets achter. Je wordt er gezond wantrouwig van. Je wacht toch een beetje af, je gaat pas later waarde hechten aan de woorden die die persoon zegt. Komen zijn daden overeen met zijn woorden? Dan kun je een betere inschatting maken of een persoon betrouwbaar is of niet. Zelfs als je verliefd bent kun je gezond wantrouwig zijn in de eerste weken, maanden."

 

Ongelofelijk vervreemd van jezelf

 

Ik heb niet veel geluk gekend in de liefde. In die zin dat er heel veel liefdeservaringen zijn die anderen hebben gekend waar ik niet over mee kan praten. Bijvoorbeeld een jeugdliefde, als puber samen de eerste onschuldige seksuele ervaringen ontdekken. Bij mij is dat vrij ruw gegaan. Op een bepaald moment wilde ik het weten. Ik dacht: laat die intimiteit maar zitten, ik wilde weten hoe het was om seks te hebben en ik heb gewoon met iemand afgesproken. Een paar dagen nadat ik volwassen was. Hij pikte mij op school op en toen hebben we seks gehad en toen wist ik wat het was. Op het moment zelf was het wel aangenaam, maar van zodra dat je bevredigd bent en je gaat weg, dan ben je ongelofelijk vervreemd van jezelf en van die andere persoon.

"De grote liefde heb ik nog niet gekend in mijn leven. Ik wil er wel in geloven. Ik denk dat ik de grote liefde nooit ben tegengekomen omdat ik er lange tijd niet klaar voor was. Omdat ik niet klaar was voor mezelf. En nu dat ik opnieuw beste vrienden ben met mezelf en er wel klaar voor ben, steken altijd praktische zaken de kop op. Die hebben vaak met vertrouwen te maken. Faalangst. Ik ben klaar met mezelf, maar ik heb wel faalangst.

De grote liefde is iemand waar je je heel verbonden mee voelt. Zelfs als die persoon uit je leven verdwijnt dan blijft dat gevoel van verbondenheid over. Ik denk dat een grote liefde ook veel te maken heeft met de mogelijkheid om intiem te zijn. De persoon met wie je intiemer kunt zijn dan met de rest van de personen die er rond lopen, dat is voor mij de grote liefde. Die intimiteit is ook mentaal. Dat is alles wat je normaal niet prijsgeeft aan eender wie. Als je dat toch kunt prijsgeven aan die ene persoon, dan is dat voor mij een groot teken van intimiteit."

 

 

 

About Love I. Love is everywhere. Just look around. So many people you see everyday. All of them with their own stories, their needs, desires and disappointments. One of them is Martha, first in succession.

 

"In the end I love my cousins most, because they need me"

 

 

Martha is 34 years and a virgin. Once been kissed. What does she knows about love? Everything, if you talk about desires. And the boundary of what  you can bear: "I've never outspoken my feelings for him to him. I've never told him, because I am scared he would make fun of me."

 

By Dominique Verschuren

 

Martha: "I don't think I'm abnormal, even though the Western culture is focused on sex. It just happened like that. Not because of religious persuasion or a principle, as if I wait till I'll be married. No, to me it's not loaden. Of course I don't know if I miss something. Sometimes I wonder why I haven't sex so far. Last Thursday with J. for instance was very romantic, we could really close the evening in a king size bed. But not with him, as long as he is together with his wife. I feel too good to be one of his flirts.

 

I was thirty when I kissed for the first time. I didn't had the extraordinary need to feel how it is to be kissed, or how it is to feel a man inside me. If you don't know it you can't miss it. Most of my friends are single, so it's no issue. Flair Magazine is every week full of articles about sex. To me is the same as the weekly receipts in Flair while I'm not such a kitchen princess. Of course sex interests me more than cooking, but you read once and then scroll again."

 

The courage of your convictions

 

"J. came into my life during drama class. The first thing I was thinking about him was: what a autistic guy they brought in! That was J. In such a group your talk about the lyrics, you get to know each other better. J. sat there with a long face, but slowly he melt. He began to take the lead. On one side he is on his stripes, he speaks of what he stands for. On the other hand he did not dare to go. He lacks the courage of his convictions.

 

J. told me once I was dangerous for him. I played his fiancé. He hold me the whole evening and kissed me, as a part of the role. It was different with me than with other actresses. Others also noticed. He told me: 'You're dangerous for me.' I was flattered. Honesty I couldn't sleep anymore. I was in seventh heaven.

 

Three years ago we kissed. I had a hard time at my work. On an evening, while I tried to postpone next day as long as possible, we sat for hours at a table holding each other's hands. Even when his best friends came in we kept sitting like that. When I went home we kissed. I still regret it was only once.

 

Long time I didn't know that J. had a girlfriend, F. He hadn't told me about her. I discovered her by coincidence, when we were rehearsing at his home. F. was blunt and unfriendly to us. I think she was jealous. She didn't like our group. She never come to a performance. I don't know if she knows that we have performances. In meanwhile they have been married.

 

I've never outspoken my feelings for him to him. He must know from a friend of mine. I've never told him, because I am scared he would make fun of me. Maybe he wouldn't do that, but I'm scared for it. I don't want to.

 

Maybe you think he plays with my feelings, but I don't feel it that way. At the end those are my feelings. I just love him endure. I enjoy him. Last Thursday: poem night. We wander to the place where the poems were read. J. is also there. He's standing with his friends and suddenly he comes at me. Very excited: 'How nice to have you here!' We watched a beautiful sunset for twenty minutes. Arm in arm. At that moment I thought: why don't I continue? Of course because he's married. Because despite everything, he is still in F."

 

Unconditional love

 

"I don't think J. is my great love. Cause I think I otherwise wouldn't let me stop by F. I've seen that with my sister. She was so in love with her ex-husband that she left her life in small Turnhout to Antwerp, left her friends, family... She chose for two hundred percent for her ex-husband. If I say or do the right things, then it could become something between J. en me, put him under pressure, ultimatums... But that's not what I want, I don't want him to choose for me like that. It has to go spontaneously, it has to come from his side. My sister was blind for all rational possibilities, she just didn't saw them. I think you're going through that if you found your great love. I take that daughter, that divorce is also no problem, just as the difference of age. The great love, you go blind for. I never encountered him.

 

I also never tried datingsites. I cherish the romantic idea that it has to come from itself. My ideal is: you go to a supermarket, you accidentally leave your basket fall, the apples roll on the ground, someone help pick up the apples and you look into each other's eyes and that's it. I don't believe it really, but secretly I hope. All that stuff of dating sites, it seems too forced to me. I don't go on a dating site between all those desperate people. I prefer to stay lonely alone than in a relationship, I think. Loneliness may overtake me. Then I feel a half hour very sorry for myself. Then I play some good music or someone calls me, or I've planned something nice in my agenda. Then it's over.

 

Eventually I expect somebody with whom I can be myself completely. I have to offer something: content, warmth, attention... But only if I can be myself. I love to have children, but I don't dare to have them alone. A colleague of mine is 23 and she's pregnant. I'm more than ten years older, that's painful. Children are a purpose in itself. I don't need only a man for those kids to make, but I also need a man to raise those kids. Someone who says now and then: 'Now it's your time to relax, I take care for them.' Someone to share you decisions, to compensate my over anxiety.

 

The thought that I don't encounter my great love scares me. Then I see myself completely sad in a senior home. Answering the question if I'm happy in love is difficult for me. I'm beloved by many people, but I would like to be special for the one. I've been looking for that person who, just like my family, unconditionally loves me. Perhaps that's partly an illusion. I don't hope that I have to change a lot to meet someone who loves me. I am who I am. In the end, when I think about it, I love my cousins most. Because they need me. That says a lot, doesn't? "